www.tourgids.com
 Plaats deze pagina bij uw favorieten
De beste tour informatie
Santigron
Om 09.00 uur vertrekken we naar Uitkijk, een dorpje tegenover het plaatsje
Hamburg.
Daar stappen we in een korjaal ( uitgeholde gemotoriseerde boomstam) en varen door een bosrijk gebied in een uur naar het traditonele Marrondorp, Santigron aan de Saramaccarivier.
Hier maakt u een wandeling door het dorp en krijgt u beeld van hoe de binnenlandbewoners zo dichtbij Paramaribo hun traditie nog in stand houden.
U ziet hoe de mensen hun dagelijkse activiteiten doen, u ontmoet de Kapitein oftewel dorpshoofd, we bezoeken ook de lokale school en genieten van de Surinaamse lunch, en een dansopvoering van Awasa, Sousa en Sonque ( een visdans).
Er is gelegenheid om te zwemmen en om traditionele handwerkjes en houtsnijwerkjes te bekijken en eventueel aan te schaffen.
 Ik wil deze tour nu via internet reserveren
U kunt de Santigron - tour ook boeken bij elk reisburo dat is aangesloten bij Holland International.
Vraag naar de: Excursie Santigron
|
|
Achtergrond informatie
|  |
Ik heb een vraag
Ik wil deze tour
Tour gegevens:
Santigron
Duur 1 dag
Tijden
Vertrek: 09:00 uur
Terug: 17.00 uur
Inbegrepen
- Transport
- Lunch, fruit en snacks
- Niet alcoholische dranken
- Nederlands- en Engelssprekende tourgids / begeleider
Prijs
€ 58.00 per persoon
 © Sun & Forest Tours |
|
|
Traditionele kleding
De traditionele kleding bestaat voor de mannen uit een kamisa, een smal, in de winkel gekocht stuk katoen dat tussen de benen doorgehaald wordt en waarvan voor- en achtereinde over een als gordel dienende katoendraad afhangen. Ook slaat hij wel een door de vrouw met ornamenten geborduurde doek om het lichaam, waarbij een schouder vrij blijft. Het haar wordt op verschillende wijzen, vaak met grote zorg, in allerlei figuren gevlochten.
Verder wordt tatoeëring toegepast, waarbij met een scherp mes figuren worden ingesneden die daarna met houtskool en Arum-sap worden ingewreven. Over de diepere betekenis van de haarvlechtfiguren en de tatoeage is weinig met zekerheid bekend.
Muziek en dans
Men danst in het binnenland zowel voor genoegen als uit godsdienstig oogpunt. Vaak gaat een dans van de eerste soort in een van de tweede over. De eenvoudigste dans is de soesa.
Bij andere dansen vertolken bijvoorbeeld man en vrouw een liefdesspel. De omringende toeschouwers vormen het koor en zingen toepasselijke teksten. De maat wordt daarbij aangegeven op trommen en kwakwabangi.
De dansfiguren hebben verschillende namen, zoals Baboen, die ontleend schijnt te zijn aan de sprongen van de brulaap. Hierbij denken de dansenden dat de geest van de brulaap vaardig over hen wordt; de dans gaat dan over in een bezweringsdans. Het zingen gebeurt meestal in mineur-toonaard. Mannen en vrouwen zingen unisono; slechts zelden hoort men als slotnoten een terts. Er zijn twee muziekinstrumenten, die, voor zover bekend, niet bij de dans worden gebruikt:
1. de gwadoo, een viertal met snaren bespannen veerkrachtige stokjes, gestoken door een halve kalebas, die tot klankbodem dient;
2. de benta, vier platte, lange stukken hout op een houten klankbodem bevestigd en op een bepaalde toon gestemd door het onderschuiven van blokjes hout.
De trom wordt geacht met een geest te zijn bezield en aldus dansenden en strijders bij bootwedstrijden te kunnen aanvuren. Door het doen van bepaalde slagen op de trom worden boodschappen van kamp tot kamp overgebracht. Men onderscheidt twee soorten trommen, de agida en de apinti.
Traditionele bestaansvormen.
De Traditionele Marron voorzag en voorziet nog steeds in zijn dagelijkse behoeften door het uitoefenen van landbouw, jacht en visvangst. Aanvulling op wat hij hierbij weet te vergaren vindt hij in de zeer schaarse winkeltjes. De aanvulling met rijst, meel, beschuit, zout, suiker, sterke drank en conservenblikjes is noodzakelijk omdat bij vrij geregeld voorkomende misoogst een reëel tekort aan vitaminen heerst.
Tegenwoordig is daarin gemakkelijker te voorzien omdat door een toenemend gebruik van buitenboordmotoren. Landbouw wordt beoefend op zogenaamde kostgrondjes, dat zijn van bomen ontdane akkers. Het openkappen geschiedt door de mannen. Zij hakken de bomen om in de 'grote droge tijd', in oktober en november. Na het hout een paar weken te hebben laten drogen wordt het verbrand. Grote stammen blijven liggen, takken worden opgeruimd. De grond wordt verder niet bewerkt en in de 'kleine regentijd' (december, januari) door de vrouwen beplant.
De gewassen staan door elkaar; het hoofdgewas is bittere cassave, het belangrijkste tweede gewas (droogland) rijst; verder bananen en bacoven, knolgewassen, mais, pinda, suikerriet, tabak, peper, kalebas. Vruchtbomen staan meestal bij de dorpen. Het grondje, met één- of tweejarige gewassen beplant, levert het hele jaar, maar moet na twee à drie jaar opgegeven worden, omdat het door deze vorm van roofbouw niet meer genoeg oplevert.
Een andere reden die dwingt tot het zoeken van nieuwe grond is de mierenplaag. De parasolmier vreet het gewas aan, vestigt zich in het ontsloten gebied en gaat mee naar een volgend grondje, dat dicht bij het vorige ligt.
Door deze methode wordt steeds meer grond door roofbouw ongeschikt gemaakt voor landbouw. Het beschikbare areaal is bovendien beperkt, ondanks het ogenschijnlijk immense gebied dat ter beschikking staat. De afstand tussen kostgrond en woonplaats moet liefst niet te groot zijn. Bovendien kan de grond niet te ver van de rivier of een kreek liggen, daar het transport dan te bezwaarlijk wordt. Velen zijn gedwongen tijdelijke kampen op te slaan bij ver van hun dorp gelegen kostgronden. De keuze van een kostgrond wordt voorts beperkt door de methode van grondverdeling: elk dorp en elke familie heeft een bepaald gebied toegewezen gekregen.
Voor het raadplegen van het orakel, dorpspriesters, grafpriesters, obiamannen, media wordt deels in goederen (die ook van buiten moeten komen: dranken, doeken), deels in voedsel, deels in geld betaald. Wanneer door afwezigheid van hulp van de echtgenoot aan anderen wordt gevraagd een kostgrond open te kappen, een korjaal te maken of een huis te bouwen, moet hiervoor betaald worden. Wanneer kostgrondjes meer opleveren dan voor het eigen gezin nodig is, wordt het overschot verkocht.
Vaste marktplaatsen vindt men echter niet, men verkoopt ter plaatse de aangeboden waar aan wie er belangstelling voor heeft.
 naar boven
| |
Home