Sun and forest tours

Onze reis naar Suriname

Dag 1

We werden om 9 uur op Schiphol verwacht. Pieter Nijdam stond iedereen al op te wachten. We maakten kennis met elkaar en kregen onze tickets en dan door naar de contr�les.

De c�ntrole om in te stappen bij het vliegtuig was behoorlijk streng en duurde lang, dus we vertrokken 50 min later. Het was zo geregeld dat we bij elkaar zaten en dat we bij aankomst ook met elkaar binnen zouden wachten. De vlucht was prima en om 21.30 uur ned. tijd/17.30 sur.tijd kwamen we aan. Ook hier was de c�ntrole weer streng en duurde het lang. Het was zo warm dat een deel van de groep naar buiten liep terwijl we binnen moesten wachten.We kregen drinken van de mensen van de blauwe bussen die stonden te wachten en na ong. een half uur zijn we vertrokken.

Een mooie kennismakingsrit van Zanderij naar Paramaribo. Het was nog licht dus van alles te zien. Bij het hotel Eco-Resort Inn aan gekomen kregen we al snel de sleutels en konden we ons wat opknappen. Want om 19 uur ging de hele groep lopend naar het centrum. Pieter vertelde waar we konden pinnen en daarna zijn we naar het Vat gegaan. Daar drinken en eten besteld. Dit ging wat chaotisch maar ieder kreeg toch wat hij besteld had.

Er was een groep jongeren die Afrikaanse zang en dans deed, op zich heel leuk maar doordat we moe waren zijn we toch vrij snel na het eten naar ons hotel gegaan.

Dag 2

Na een goede nachtrust en een prima ontbijt onder een rietgedekte overkapping vertrokken we om 9 uur met 2 busjes naar de Membre Buku kazerne. Na even wachten werden we ontvangen en rondgeleid door een luitenant. Voor de Trismannen toch leuk om weer terug te zien.

Nadat we de luitenant bedankt hadden gingen we terug naar de busjes waar we drinken en cake kregen en ook maakten we nu kennis met onze reisleider voor de komende dagen, Dennis Grot. Hij is kapitein in het leger en heeft 14 dagen vrij genomen om met ons deze rondreis te maken.

We kregen een sightseeing door Paramaribo. Er zijn gebouwen die ze nu opknappen en dat zet zich hopelijk dan ook voort. Een hele mooie hindoetempel bekeken en daar ook uitleg van gekregen. Daarna naar de Noodmarkt waar van alles was, kleding speelgoed groente fruit en natuurlijk vis. Er werd ons van alles uitgelegd over de groentes en kruiden en waar die voor gebruikt werden. Ook mochten we verschillende vruchten proeven. Er waren ook van allerlei soorten vis zelfs de pre-historische vis, de Kwi-Kwi. Deze heeft een harde schild maar schijnt een lekkernij te zijn.

We gingen weer verder door de stad en maakten een korte stop bij Fort Zeelandia. Dit is nu een museum geworden en ook de gebouwen eromheen zijn opgeknapt want het valt nu onder de Unesco. We hebben natuurlijk veel gehoord over dit Fort en je loopt er met een dubbel gevoel rond. Vanuit het Fort een prachtig uitzicht over de Suriname rivier, waar we in de verte de 65 meter hoge Wijdenboschbrug zien liggen. Deze heeft zoveel geld gekost dat de Surninamers nu zeggen dat ze �brood met brug� eten. Hij is in 2000 door Ballast Nedam gebouwd. Daarvoor was het vervoer met pontjes.

We hebben nog een mooie wandeling langs de rivier gemaakt en verschillende regeringsgebouwen gezien. Ook was er een gedenkbeeld voor de gevallen Surinamers in de Koreaoorlog. Dan terug naar het hotel, even lunchen en tijd voor onszelf en om 20.00 uur zijn we met de hele groep uit eten gegaan bij een Braziliaans restaurant. Dat smaakte prima. En het was een gezellige avond met de grote groep want maandag gaat iedere groep zijn eigen trip maken.

Dag 3

Om 9 uur opgehaald, we zijn nu met 12 mensen. 8 mannen en 4 vrouwen. Vandaag gaan we de plantagetour doen. Met de bus ong. 45 min. naar de boot. Die lag al klaar en terwijl we onderweg koffie dronken voeren we over de rivier. Met aan beide kanten kleine vissersdorpjes, mooie mangrovebomen en af een toe een vissersboot. We varen best wel snel. We bezoeken eerst Fort Nieuw Amsterdam dat als verdedigingsfort is gebouwd ong. 1740. Het is nu een openluchtmuseum geworden. Maar het is in de jaren 70 ook nog een periode gevangenis geweest. Een heel groot complex waar ook hier weer een hele geschiedenis zich heeft afgespeeld. Er was nog een kruithuis, rijtuigenplaats en er wonen ook nog mensen.

Een hele wandeling daar gemaakt en weer per boot verder naar de plantage Rust en Werk. Deze plantage staat bekend om de garnalenkwekerij. Overal hutjes aan de kreekjes en grote roosters met gedroogde garnalen erop. De mensen wonen en leven hier nog vrij primitief . In onze ogen dan. Bij een klein winkeltje drinken gekocht en verder gewandeld en bij een gemaaltje weer in de boot. Op weg naar de volgende plantage. Frederiksdorp.

Een cacaoplantage en tevens vakantieoord. Hij wordt gerund door nederlanders en ziet er prachtig uit. De gebouwen en huizen zijn helemaal gerestaureerd. Er stond een heerlijke lunch klaar waar we van hebben genoten en tevens van Dennis zijn sterke verhalen. Heel gezellig. Na de lunch rondgewandeld daar en genoten van de mooie omgeving. Riet en Gre hebben nog even in een hangmat gelegen en dat lukte prima. Wel viel het ons op dat de vuilnisbelt open en bloot ligt. Er liepen daar dan ook 3 dikke hagedissen rond. Intussen waren Dennis en de bootsman aan het proberen een kokosnoot te kraken. Dat was nog een hele klus maar het lukte en we konden allemaal een stuk kokos proeven.

Weer een mooie terugtocht met de boot en en dan wachten op de bus. Bij het hotel aangekomen ging ieder weer zijn eigen gang en konden we rustig aan doen. De stad was geen succes want alles was al dicht en overal rustig. Maar bij de waterkant kon je nog lekker nagenieten van deze dag, op een terras met een djogo.

Dag 4

Een vrij te besteden dag. Wij hebben heerlijk gewandeld in de palmentuin en Fort Zeelandia nogmaals, maar uitgebreider, bezichtigd. En �s middags lekker zwemmen in het zwembad bij Hotel Torarica. Later op de avond de tassen ingepakt voor de 2 nachten in Nickerie.

Dag 5

Wakker worden en dan regen! dat viel even tegen. De koffers in de opslag en met de bus op weg naar Nickerie. We waren al even op weg toen Robert er achter kwam dat zijn tas nog in het hotel op de veranda stond. Bellen naar het hotel en ja hoor hij stond er nog. Een taxi besteld die de tas zou ophalen en bij de bus afgeven. Ondertussen hebben wij koffie gehad en na een klein uurtje werd de tas gebracht. Alles was er nog, een grote opluchting en we reden weer verder. Het was een mooie rit door allemaal kleine dorpjes en gehuchten. Vrij open landschap en we stopten in Totnes. Een korte sanitaire en fotostop. De school kwam ook net uit dus een drukte van belang. Wij spraken met een vrouw achter het winkeltje. Daar stond een telefoon met een schrift ernaast. Wat bleek, als de mensen met de bus wilden dan moesten ze dat bij haar opgeven en zij belde dat dan door. Ook in het dorp rondgekeken en bij een groot kunstwerk gestaan. Dit waren 2 hele grote slippers. Toen de Javanen in 1939 in Suriname aan kwamen droegen ze deze. Ze waren meestal gemaakt van oude fietsbanden en werden �Tip Tip�genoemd vanwege het tip geluid als ze erop liepen. Het is dus een soort eerbetoon aan de Javanen.

Weer verder gereden en onderweg vele bananenplantages en rijstvelden. Om half 3 kwamen we aan in ons hotel. We werden vriendelijk ontvangen met drinken en al snel kregen we onze kamersleutel. Vrij kleine kamers maar verder een keurig hotel.

Even opfrissen en dan naar de chinees waar Dennis een prima maaltijd voor ons bestelde.

Daarna door Nickerie-City gewandeld en verschillende winkels bezocht. Het is de tweede stad van Suriname maar ook hier verpaupering. Maar toch leuk om ook hier alles te bekijken.

Terug naar het hotel en boven, met een deel van de groep op het terras gezeten, onder het genot van een drankje. Een aantal van de mannen gingen vissen. Ook was er nog een andere gast in ons hotel, dhr. D.Bouterse, hij had een vergadering en t.v. optreden in Nickerie. Toch heeft hij een deel van de avond op een van de andere balkons van het hotel doorgebracht.

Om 20 uur lekkere saoto soep gegeten en dan nog met de groep naar het casino bij ons hotel. We kregen allemaal een bingokaart en een glas bier. Sommigen van ons probeerden de fruitautomaten, met wisselend succes. De bingo ging veel te snel dus dat hebben we maar laten gaan. Maar toch leuk om mee te maken. Maar niet te laat naar bed want morgen weer een lange dag.

Dag 6

Na het ontbijt op het dakterras vertrekken we voor een bezoek aan de lokale markt. Maar eerst Gerard naar het ziekenhuis gebracht want die voelt zich niet goed. Jammer voor hem.

Wij zijn naar de lokale markt gegaan en ook hier weer van alles te zien en te koop. Dan naar de zeedijk gereden. Jammer maar het regent weer maar toch uit de bus naar een mooie hindoetempel. Er staan 16 �goden� in en Dennis vertelde de betekenis van deze beelden.

De tempel ligt aan de zeedijk en verderop komen dan de �smokkelbootjes�aan. De achterdeur van Suriname zeggen ze. Er stonden wel 20 taxi�s te wachten op klandizie en dit wordt dan ook gedoogd. Want zoals ons verteld werd, dit is ook heel moeilijk te controleren.

Even verderop zien we een brandstapel staan, nu dat willen we wel even bekijken. Gestapeld hout met halve kokosnoten ertussen en daarin aanmaakblokjes. De oudste zoon van de familie steekt dit dan aan, een luguber idee. Maar het is hun traditie. Even verderop werd 2 dagen later een crematorium geopend zodat het niet meer in de openlucht plaats hoeft te vinden. Er zat al familie te wachtten en we mochten er wel bij blijven maar daar zagen we maar van af.

Het weer knapte weer op en we zijn naar de grootste rijstfabriek van Suriname gereden. Manglie is een hele grote en nette fabriek waar de directeur ook zeer trots op is. Wij hadden geen afspraak maar werden heel vriendelijk ontvangen door de grote baas. We kregen drinken en er is een heel gesprek gevoerd over de politieke situatie in Suriname en de toekomst. Dan een rondleiding door de hele fabriek wat zeer interessant was. Oscar heeft namens de groep nog een dankwoord geschreven en dan in rap tempo naar de kazerne.

We waren wat verlaat dus heeft Dennis ons zelf rondgeleid. Het is een kleine kazerne en de soldaten waren druk bezig alles op te knappen. Het zag er dan ook netjes uit al moet er nog wel wat gebeuren. Maar ook voor de oud- trissers leuk om terug te zien. Dan was het tijd voor de lunch. In de groep was de dag ervoor gevraagd waar we roti konden eten. Wel Dennis even smoezen met de chauffeur en die zijn moeder gebeld. �Ja we konden dan wel roti bij hun thuis eten�.

Van de hoofdweg af een zandpad in met links en rechts een grote greppel en verschillende houten huizen en daar was een huis met een grote veranda eronder. Onze eetgelegenheid. Alles stond klaar en zag er keurig verzorgd uit. Het smaakte super en we hebben haar ook hartelijk bedankt. Maar ook hier lopen de kippen rond en weer een grote vuilnisbelt. Maar dat is heel normaal zo te zien.

Dan terug naar het hotel waar ieder zijn eigen gang ging. Vissen of de stad even in lopen. Om 20.00 uur alweer lekker gegeten met de nodige Djogo�s erbij. En heel gezellig met elkaar gezeten en naar vele �sterke verhalen� geluisterd en gelachen!

Sommige mensen van onze groep gingen naar het casino en de rest ging slapen.

Dag 7

Vandaag is Robert jarig en de slingers worden opgehangen in de bus. En dan reizen we verder voor een vaartocht over Bigi-Pan. Even buiten Nickerie langs de kant van de weg gestopt, dan door het hoge gras gelopen naar iets wat op een aanlegsteiger leek. Daar lagen 2 boten klaar. Eerst de zwemvesten aan want de Nickerie rivier is nogal gevaarlijk. We varen naar een dam en daar moeten de boten overheen getrokken worden. En dan kunnen de zwemvesten uit. Een kanaal ingevaren dat naar de Bigi-Pan gaat. Dit kanaal is speciaal gegraven om daar te komen. Ook hebben ze toen 8 tilapia vissen uitgezet en die hebben zich nu flink vermeerderd. Ook zit dit meer vol krabben. Het is een prachtig natuurgebied met moerassen(waar ook kaaimannen zijn) kale dode bomen en veel vogels. Het is zo groot als 200.000 voetbalvelden. Het was eerst zee maar er werd door de stroming zoveel slib meege- nomen dat zo dit gebied is ontstaan. Door de verzilting zijn die bomen doodgegaan maar het is goed voor de kringloop werd ons verteld. Halverwege gestopt en bij een houten gebouw wat van de natuurbescherming is wat gedronken.

Over het meer gevaren naar de groene hoek waar veel vogels zijn. Maar door het hoge water hebben we er maar weinig kunnen zien. Een visser gezien die naast zijn boot liep(zo ondiep was het). Hij was krabben aan het vangen. Dat deed hij met stukken vis aan een draad. Toch was het een mooie vaartocht van ong. 4 uren.

Terug naar Nickerie om Gerard op te halen uit het ziekenhuis. Gerard mag gelukkig weer mee. Maar moet nog wel in Paramaribo naar het ziekenhuis voor contr�le morgen. Een kop koffie in het hotel en we gaan weer op weg naar de volgende bestemming. Halverwege Coronie hebben we bij een Creoolse familie gegeten in de tuin. Alles stond al klaar en de meesten van ons hebben lekker gegeten. Dan weer een lange rit naar Paramaribo over slechte wegen dus we zijn weer goed door elkaar geschud. In het hotel aangekomen koffers opgehaald en dan lekker opfrissen op onze kamers.

Dag 8

Een vrije dag.

Het is een warme dag dus even lekker rustig aan.

Dag 9

Na het ontbijt vertrekken we om half 9 richting Albina. De bus was al aardig vol want er moest ook eten en drinken mee voor de komende dagen. Onderweg nog ijs gehaald voor in de grote koelboxen.

Dan op weg door Javaanse wijken met veel mooie bloeiende struiken en bloemen. Maar ook hier mooie luxe huizen en ook weer krotten. Maar ook hier is de natuur prachtig om te zien.

Tot aan de Commewijne rivier gereden en daar koffie gedronken. Onze kok Thea was mee en die had van alles ingepakt. De weg voorbij de brug was zeer slecht dus hard rijden was er niet bij. We stopten bij Moiwana waar in de burgeroorlog een dorp uitgemoord is. Er is een groot herdenkingsveld gemaakt en aan de overkant zijn ze het dorp opnieuw aan het opbouwen. Het schijnt dat het een vergissing geweest is van het leger. Er was een handgranaat gegooid naar de soldaten en die hebben in paniek alles wat bewoog neergeschoten. Heel aangrijpend. De overlevenden hebben later van regering 10.000 euro gekregen als compensatie. Maar of dat het leed verzacht! Verder doorgereden en Dennis vertelde dat in dit gebied tijdens de burgeroorlog veel gevochten is.

We kruisten ook enkele rode bauxietwegen, er zijn hier nog kleine bauxiet mijnen in produktie. Grote vrachtwagens rijden af en aan. Ze brengen de bauxiet naar de oevers van de Cottica rivier waarover het verder vervoerd wordt per schip.

In Albina aangekomen en door het stadje gewandeld. Deze stad is in de burgeroorlog platgebrand en later weer opgebouwd. Maar volgens de verhalen van de mannen in de groep was er niks moois meer van over, terwijl het vroeger een prachtig stadje was, waar mensen uit Paramaribo graag een weekend of vakantie doorbrachten. Het is nu een wild west stad geworden en foto�s maken is uit den boze. Dat merkte ik toen ik een foto nam en er meteen een paar boze mannen op mij af kwamen. Dus dan maar op weg naar de boot die ons naar Galibi zal brengen. Maar eerst een lekkere lunch in het park en dan inladen. Dat moet heel effici�nt want er moet nog al wat mee. Dan de poncho�s aan want het wil wel spatten en soms regende het ook nog.

Het was ong. 55 min varen en dan komen we aan in een idyllisch dorp, Christiaankondre, waar de strandindianen in alle rust leven.

We krijgen allemaal een kamer in een houten barak met veranda. Eenvoudig maar schoon en met een voor- en achterdeur. Het toiletgebouw was heel eenvoudig maar we kunnen douchen en gewoon naar het toilet. En de wastafel met spiegel hing aan de buiten kant. Prachtig. De bevolking is erg vriendelijk al hebben ze wel een maximum aan toeristen per dag. Nadat we onze spullen uitgepakt hadden en een drankje hadden genomen gingen enkele heren zwemmen/vissen. Daarna kregen we een rondleiding door het dorp door de kapitein van het dorp. Ze leven echt op het zandstrand en toch groeit en bloeit er van alles.

Er is een school voor peuters, kleuters en lager onderwijs. Een kerkgebouw, polikliniek, winkels, bakkerij. Ook een ruimte waar recht gesproken werd. Op het sportveld waren de dames aan het volleyballen. Het dorp leeft grotendeels van de visvangst maar het toerisme brengt ook wel wat op. Er was ook een vrouwencentrum waar de dames zelfgemaakte sieraden verkochten en zo ook wat geld in het laadje brengen. Toen we terug kwamen had Thea het eten klaar. We hebben eerst de soep gehad maar het bleek dat we in de verkeerde ruimte zaten. Dus verkassen en toen nog lekker verder gesmikkeld.

Om 8 uur �s avonds moesten we weer bij de boten zijn voor de schilpadtour. Dat was een heftige tocht op de donkere rivier waar het flink waaide en regende. Na enig speurwerk met de zaklamp (er waren meer boten) zijn we aan land gegaan. De Indianen weten precies waar ze zoeken moeten. Ja, een sleepspoor en daar lag een grote schilpad een gat te graven om haar eieren te leggen. Weer even verder ontdekten ze een schildpad die aan het eieren leggen was. Al zuchtend en wroetend vielen ze in de kuil. Ze leggen er ongeveer 100 tot 150 per avond, net pingpong ballen en we mochten er ook een vast houden. Heel speciaal om mee te maken. Liever niet foto�s maken, vertelde een strandwacht (natuurbeschermer) ons, want er hangt wel eens een jaguar of luipaard in de boom om zo�n schildpad te bespringen. Want ze zijn al eierleggend, heel kwetsbaar. Ook zie ik dat hij even verderop in de bomen met een zaklamp schijnt om te zien of ze er ook zijn.

Dan weer terug in de boot. Het is nu heel helder en droog en een prachtige sterrenhemel. We varen rustig weg maar na een kwartier boem ��. De boot lag vast op de tijgerbank.(zandbank) Ik zie naast mij .. en daar loopt een indiaan om de boot los te trekken. En na een 10 min lukte dit. Voorzichtig verder varen en wat waren we blij dat we weer op het strand stonden. Inmiddels was het aggregaat voor de stroom uit. Maar ze hadden bij onze �lodge� olielampjes neergezet. Na een drankje naar bed. Maar o wat was het warm! alles opengezet. Tot dat het �s nachts begon te regenen dan koelde het wat af.

Dag 10

Vanmorgen was iedereen al vroeg wakker en dan is het toch uniek, het strand en de rivier zo voor je. De zon kwam op en wij gingen �koud� douchen. Ons ontbijt stond al klaar en daarna ging ieder wat rondwandelen. De vissers waren al vertrokken en even later vertrok een korjaal met jonge mannen naar een voetbaltoernooi in Frans Guyana. De Surinaamse vlag wapperde in het midden van de boot. Na de koffie vertrokken wij nadat we de Dorpsoudste hadden bedankt voor de gastvrijheid. Deze man had ook bij de Tris gezeten en heeft het heel erg gevonden dat de Nederlanders vertrokken in 1975.

Na een vaartocht van 55 min. zijn we naar Frans Guyana gevaren. De indianen wilden dit wel doen voor 20 srd.p.p. We gebruikten niet de officiele grenspost om aan wal te gaan, maar de gendarmerie die daar rondvoer, liet ons gewoon gaan. We kwamen aan in het Frans-Guyanese grensstadje St. Laurent, waar de beruchte gevangenis/bagno staat.

Daar aangekomen de gevangenis bekeken die bekend is geworden door het boek en de film van Papillon. We konden verder rustig rondwandelen en kwamen op de grote markt uit. Daar zijn veel Surinamers die hun waar verkopen. Ze verdienen daar ook meer aan dan in Suriname. Het is Frans grondgebied dus betalen met euro�s. Ook het verkeer rijdt rechts en het zag er overal schoon en netjes uit. Volgens de verhalen moet het er dus ook zo in Suriname uitgezien hebben toen het nog van Nederland was.

Na een goed anderhalf uur weer terug naar de korjaal. De indianen kwamen alweer aanvaren en hebben ons toen overgezet. We moesten wel lang wachten op de lunch want er was weer een korjaal vastgelopen op de zandbank en daar zat onze lunch in. Maar het eten smaakte prima en daarna konden we weer aan de terugreis beginnen.

De reis duurt ong. een kleine 4 uren. Maar de omgeving is mooi om te zien maar de wegen slecht. En de chauffeur had maar 1 cassettebandje met zijn �lievelingsmuziek� dus dat was af en toe afzien. Onderweg werd er verteld dat er veel auto�s heen en weer rijden naar Albina soms wel 4 keer per dag. Ze rijden heel hard en gevaarlijk. Die mensen noemen ze dan ook hosselaars. En verdienen er, gezien de auto�s waar ze in rijden prima aan. Onderweg nog even een sanitaire stop gehad en wat fruit en drinken gekocht. Terug in Paramaribo zat het verkeer op slot. Er was weer een sponsorloop aan de gang en dan is alles afgezet. Maar toch weer op tijd in het hotel, even opfrissen en dan rustig aan doen.

Dag 11

Wederom een rustdag. Maar een volle regendag! toch nog gezwommen in Torarica (koud is het niet) en �s avonds weer inpakken voor de volgende trip.

Dag 12

De planning was, om 9 uur vertrekken. Maar doordat Gerard nog voor onderzoek in het ziekenhuis was werd het een uurtje later. Maar hij mocht gelukkig mee. In Paranam zagen we de grote bauxiet verwerkingfabriek. Bij de plaatselijke Javaan hebben we eten gehaald voor onderweg. Het was een klein winkeltje waar de Javanen lunches maken en verkopen. Extra water gekocht en Gerard bier voor ons. Want zoals hij zei: voor het lange wachten van vanmorgen. Dan over de rode bauxietwegen met grote geulen en sporen richting de Jodensavanne. Er lag een mooie grote brug die bijna klaar was. Maar die is kapot gevaren door een slapende schipper. Het schip met de kraan erop liggen er nog steeds.

We werden na lang wachten met een pont overgezet. Nou ja, pont? een varend vlot dus. Bij de Jodensavanne de bush in. Mooie grote bomen en bloeiende planten. Vroeger is hier een heel bloeiende gemeenschap geweest. Omstreeks 1600 zijn hier Joden, die uit Portugal gevlucht waren, via Brazilie naar Suriname gevaren en aan land gegaan.(in het boek �Hoe duur was de suiker� van Cynthia Mc Leod, is hier ook over geschreven.)

Er was hier een bloeiende gemeenschap met een grote synagoge, woonhuizen enz. De begraafplaatsen zijn er nog en resten van de synagoge. Er is sprake van dat ze het willen restaureren.Het valt nu n.l. onder UnescoWerelderfgoed. Maar het is een hele mooie plek en een wonderschone natuur. Er was ook een geneeskrachtige bron die door veel mensen nog gebruikt wordt. Omstreeks 1900 zijn de laatste mensen vertrokken. In of na de tweede wereldoorlog zijn er nog mensen gedumpt die gecollaboreerd hadden met de vijand.

Op de terugweg regende het flink dus alle goten en geulen in de weg waren vol water, al glijdend en slippend op weg naar onze volgende slaapplek.

Nu dat was een stukje paradijs in de jungle. Een toeristisch ressort gelegen aan de Suriname rivier. We kregen allemaal een compleet ingericht huisje en het eten ( kant-en-klaar) werd gebracht. Wat een luxe. Het weer was weer opgeknapt en we hebben daar rondgewandeld. Een mooie locatie die op termijn nog groter zal worden. Er komen in de vakantie ook veel dagjesmensen hier picknicken en zwemmen. Ons huisje lag aan een zijkreek van de rivier tegenover de jungle en bij het vallen van de avond hoorde je al die geluiden uit het bos. We konden nog lang buiten zitten want het was warm ondanks dat het weer regende.

Dag 13

Vanmorgen na een goed ontbijt zouden we om 10 uur vertrekken. Maar dit werd ietsje later. Half 12! Er was veel regen gevallen dus we vreesden de wegen. Maar dat viel mee al werd de bus steeds roder van het rode zand. Het is een lange weg door het binnenland. Zo nu en dan komt men langs een klein dorpje of nederzetting. Bij Brouwnsweg een lunchstop en dan weer verder. Onderweg nog even op de weg koffie gedronken en de ramen schoongemaakt. En dan na 45 min. komen we aan in Atjoni bij de oever van de rivier.

De mensen met de korjalen liggen al te wachten. Dus alles gauw overpakken en de poncho en het zwemvest weer aan en dan varen maar. Voorop de koelaman om aanwijzingen te geven aan de stuurman, want er zijn nogal wat rotsen in het water. En omdat het water hoog staat zie je ze niet zo snel. Hier weer een heel andere vegetatie . Vele grote woudreuzen en ook mooie palmbomen. Na 30 min. varen kwamen we aan in Jaw-Jaw een vakantieoord bij de bosnegers. Het dorp ligt aan een sula(stroomversnelling). Er stonden al mensen uit het dorp ons op te wachten. En hielpen mee om alles naar boven te brengen. Er ligt een grote stenen trap die naar het dorp omhoog gaat. We krijgen allemaal een eigen slaapruimte in de hutten.

Hier maken we kennis met de Saramaccaner marrons, die ooit met gevaar voor eigen leven de wrede slavernij op de plantages ontvluchtten. Diep in het binnenland hebben zij dorpen gesticht waar de verloren gewaande Afrikaanse tradities nog leven. Er staat een bed met klamboe en een stoel en we hebben van half 7 tot half 11 �s avonds stroom. Verder een eenvoudig toiletgebouw. Nadat we uitgepakt hadden, een rondwandeling gemaakt.

In het dorp, dat groter was dan we dachten, is van alles. Een kerk , een polikliniek, winkeltjes en scholen. En de mensen zijn heel vriendelijk, al willen ze niet dat je steeds foto�s van hun maakt. Maar aangezien deze 3 dames maar rondkeken en verder niet oplette, waren ze verdwaald. Maar een behulpzaam meisje, in opdracht van haar moeder denk ik, heeft ons weer terug gebracht. We dronken maar even een biertje om te bekomen en hebben ook nog mooi lendendoeken gekocht. Ze waren er in allerlei verschillende kleuren en hingen bij de eetgelegenheid over de balustrade. Er waren 2 dames uit het dorp die voor ons kookten. Vanavond rijst met bruine bonen. Dan koffie bij de rivier en de vleermuizen zwermen om je hoofd. Het is vochtig warm dus dat zal moeilijk slapen.

Dag 14

Redelijk geslapen en dan lekker even zwemmen. De stroming is sterk dus wel voorzichtig aan en met schoenen aan het water in. De dorpskapitein had ons ook gewaarschuwd dat het gevaarlijk is. De thee was ook al klaar, dus lekker boven in de hut op de veranda zitten. Verder gebeurt er van alles aan de kant van de rivier. Eerst gaan de kinderen en ouderen zich wassen en tanden poetsen. Daarna de afwas en dan zie je de vrouwen de was doen. Wat hebben wij het dan gemakkelijk.

Na het ontbijt kregen we een rondleiding door het dorp en werd er van alles uitgelegd en verteld. Er wonen ong. 500 mensen in het dorp. Bij de bibliotheek hebben we een paar boeken afgegeven. Ze hadden al veel kinderboeken maar wilden graag nog boeken voor volwassenen hebben. Daarna kennis gemaakt met de hoofdonderwijzer en het schooltje bekeken. Pieter Nijdam heeft de vorige keer rugzakken meegenomen. Wel die dragen ze trots en trouw. Wel was er een groot gebrek aan blanco schrijf/tekenpapier. Er waren o.a. drie Belgische meisjes die hier als onderwijsassistent werken en wonen.

Daarna de bush in en Dennis vertelde weer van alles over de bomen en planten en hun vruchten. Verschillende kostgrondjes bekeken. En de vrouwen zie je ook met manden vruchten en groenten uit de bush komen. Het is vochtig warm maar niet onaangenaam. Dan weer terug gewandeld en lekker aan de rivier koffie gedronken.

Om twee uur een lekkere lunch en daarna zijn we met een korjaal de stroomversnellingen langs gegaan. Vanaf de rivier zie je zo nu en dan dorpjes en gehuchten. We hebben 2 dorpen bezocht en ze zijn daar druk bezig om sanitaire voorzieningen aan te leggen. In 2006 zijn net als in Jaw-Jaw deze dorpen allemaal ondergelopen. Wel tot 1.80 m boven drempel hoogte. Er was veel verloren gegaan. De mensen zijn toen naar hoger gelegen plekken gevlucht. Af en toe viel de regen met bakken uit de lucht maar even later is het dan weer droog en lekker warm. Ook was er een klein vliegveld ( een groot grasveld) waar in een paar min. tijd 3 kleine vliegtuigen landen. Deze binnenlandse vluchten zijn populair om dat je binnen een a twee uren in Paramaribo bent.

Om 17.00 uur waren we terug in het dorp en konden we het weer rustig aan doen. Om 19.00 uur was de �pindasoep� klaar die op verzoek gekookt was. Daarna was er een zang en dans show die door enkele dames uit het dorp gedaan werd. De dorpsbewoners demonstreren verschillende zang en dansvormen gebaseerd op hun Afrikaanse tradities. De grondgedachte is dat wij bestaan vanwege onze voorouders. Zij dansen uit dankbaarheid aan de overleden voorouders en de historische en spirituele en genetische binding die zij met hen hebben. De doeken die ze dragen waren ook verplicht, ook voor oudere mannen. Want ze mochten geen aanstoot geven aan hun blanke �meerderen�. Ook werden er weer mensen uit de groep gevraagd om mee te dansen, maar zo soepel als de dansgroep ging dat niet. Maar iedereen vermaakte zich prima.

Dan nog een lekker biertje en weer onder de klamboe want morgen vertrekken we weer. Dag 15

We waren al vroeg wakker dus lekker douchen en bij de rivier zien. De damp lag over de bush en de zon prikte er al door. Een prachtgezicht. Een kop thee opgehaald en dan inpakken. Na het ontbijt bedanken we de kookdames en ze krijgen een kleine bijdrage. En wij schrijven ook nog in het gastenboek een dankwoord. De korjaal die ons weg zal brengen is wat laat want hij moest eerst nog benzine tanken! Dan inladen en in volle vaart de rivier op. Na een half uur zijn we er en de bus staat al te wachten. Toen weer naar Brownsweg waar we de lunch kregen die in Jaw-Jaw ,s morgens was gekookt. Martin was op zoek naar oude bekenden.

Van de mensen, die hij 2 dagen eerder had gesproken in Brownsweg, kreeg hij het adres door van een van de oude kennisen. Hij kreeg de gelegenheid van de chauffeur en onze groep om deze man te ontmoeten. Nu dat was heel bijzonder om iemand waar je 35 jaar geleden mee gewerkt hebt weer te zien.

De groep kreeg de belofte dat ze als dank �s avonds een djogo krijgen. Daarna zetten wij koers naar de Affobakkadam. Dit omdat de Brownsberg, door het slechte weer van de afgelopen dagen, onbereikbaar was. Dennis durfde toch naar de dam te gaan ondanks dat het verboden gebied is voor particulieren. Het was indrukwekkend groot en mooi en we hebben weer veel foto�s gemaakt. Doordat de Suralco in Paranam, voor de bauxiet verwerking, elektriciteit moest hebben, hebben zij deze dam gebouwd. Door het grote gevormde stuwmeer (Brokopondomeer) moesten er wel vele dorpen verdwijnen en de bewoners ervan zijn naar Brownsweg verhuisd. Om 16.00 uur weer terug over zeer slechte wegen. En na veel gebonk, geslip en geschud kwamen we om 17.30 uur in Overbridge aan. We konden meteen in de huisjes en het eten en drinken stond er alweer klaar. Martin bracht de beloofde djogo�s rond. En konden we weer bijkomen van deze dag.

Dag 16

Een heerlijk zonnig weer en wij gaan meteen lekker zwemmen in de rivier. Dan de tassen weer inpakken en lekker ontbijten. We vertrokken deze keer precies op tijd. Wij als groep hadden nog wel een halve dag willen blijven want we waren om half twee weer terug in het hotel in Paramaribo en daar konden we, zo vroeg, nog niet terecht op onze kamers. Geluncht in het hotel of in de stad, verder rustig aan gedaan tot ongeveer 4 uur waarna wij konden uitpakken, de was doen enz. �s Avonds ging een ieder weer op zijn eigen, terugziend op een paar fijne dagen.

Dag 17 en 18

Dit waren vrije dagen en kon er gewinkeld, gezwommen of gevist worden. Het is prachtig weer dus nog lekker genieten van Paramaribo en de omgeving. Dag 19

Vandaag met een kleine groep naar de kazerne op Zanderij. We moesten eerst een pas halen bij de Membre-Buku kazerne. Dit had nogal wat voeten in de aarde omdat de vergunningaanvraag niet goed was doorgegeven. Maar dankzij het doorzettingsvermogen van de chauffeur en 2 medereizigers lukte dit alsnog.

Een uurtje rijden en daar werden we heel hartelijk ontvangen door Kapitein Gerdijk. Hij vertelde dat er nu weer nieuwe rekruten opgeleid worden nadat dit jaren heel moeilijk was. Er kwamen ook 2 groepen van 30 man aanmarcheren. We mochten foto�s maken en filmen. De rondleiding werd gedaan door een Sergeant-majoor die al in 1973-74 in dienst was. Hij stelde ons ook aan enkele andere militairen voor, die nog uit de Tris tijd stamden. Voor de mannen uit onze groep is het heel leuk om met zulke collega�s te praten over vroeger. Er was heel weinig veranderd op het kamp in al die jaren, zelfs hun oude bedden stonden er nog! Toch was het overal heel schoon en netjes.

Dan op naar de befaamde �cola kreek�. Riet en ik kregen, als dames, een keurig badhokje met douche toegewezen om ons om te kleden. Heerlijk zwemwater en inderdaad het is net of je in de cola zwemt. Het water komt dan ook rechtstreeks van bronnen uit het oerwoud. Door de gevallen bladeren wordt er �thee� getrokken en zo krijgt het heldere water een donkere tint. Na heerlijk gezwommen te hebben en de militairen bedankt te hebben voor de ontvangst, zijn we richting Paramaribo gereden. Onderweg gestopt in Onverwacht bij wat ooit een mooi treinstation was. Oude verroeste treinstellen en begroeide rails. Het was de bedoeling om het weer op te knappen maar door de binnenlandse oorlog is het jammer genoeg niet doorgegaan. Daarna in Lelydorp, bij een Javaans eetkraampje, een hapje eten gehad en in ons hotel met het groepje nagepraat en een biertje gedronken. Het was onze laatste avond en we kregen een gezellige avond met muziek aangeboden door ons reisbureau Sun & Forrest tours Suriname. Het was in de priv�woning van de directrice.

Ze was er zelf niet maar wel mensen van het reisbureau. Ook was Dennis onze reisleider aan- wezig. We kregen drinken aangeboden en ook stond er een prima maaltijd klaar.

Ook de andere groep die de binnenlandtocht had gedaan was mee. Er was een groep Surinaamse mensen die ons met zang en dans vermaakten. En ook deze keer werden er weer mensen uit de groep gevraagd om mee te dansen. Aan het eind van de avond heeft Oscar Fransen, mede namens de groep, Dennis bedankt voor de goede begeleiding tijdens onze trips. Ook dat hij op bijzondere wijze ons liet kennismaken met het mooie Suriname. Zijn liefde voor het land en de natuur heeft hij zeker overgebracht op ons allemaal.

Dan om half 10 weer terug naar ons hotel waar we nog een laatste drankje hebben genomen.

Dag 20

Vanmorgen na het ontbijt nog even de stad ingewandeld en dan koffers inpakken. In het hotel geluncht en om 3 uur zijn we opgehaald om naar het vliegveld te vertrekken. De blauwe bussen ingeladen en dan nog een laatste tocht door Suriname. Op Zanderij aangekomen gingen we vrij snel door de controle die ook hier weer streng was.

In de vertrekhal moesten we lang wachten want het vliegtuig had een vertraging van 1 uur. En we waren er al een paar uur eerder. Maar de meesten gingen nog hun laatste dollars opmaken in de winkels op het vliegveld. We vertrokken om 21.00 uur voor en lange vlucht van 9 uren.

Toen we op schiphol aankwamen en de vliegtuigdeur open ging werden we opgewacht door de douane en marechaussees met honden. 100 % controle op drugs. Ook bij de douane werden we, apart, gevraagd waarom we naar Suriname zijn gegaan. Dan weer uitgebreide tassencontrole. Tijdens het wachten op de koffers afscheid van elkaar genomen. Dat is wel even moeilijk want je hebt toch 3 weken met elkaar opgetrokken. En doordat het een kleine groep was hadden we een leuk contact met elkaar en een hele fijne reis met elkaar gemaakt. Wij hebben een mooie trip gemaakt en ontzettend van alles en iedereen genoten en Suriname in ons hart gesloten.

Martin en Esther Walta.

naar boven

The best Suriname tour experience money can give you
www.tourgids.com

De beste tour informatie