www.tourgids.com
 Plaats deze pagina bij uw favorieten
De beste tour informatie
Jodensavanne en Blakawatra
Ongeveer zeventig kilometer ten zuiden van Paramaribo, aan de rechter oever van de Surinamerivier ligt de voormalige Joodse nederzetting Jodensavanne.
Dit plaatsje dankt haar naam aan de Joden die zich rond 1652 op de zandgrond
vestigden. Dit voormalige Joodse dorp, waar de resten van de oudste synagoge van
Noord- en Zuid Amerika, alsmede een kerkhof met vele graven staan.
In het museum
kunnen de bezoekers worden geïnformeerd over deze unieke historische
begraafplaats in het oerwoud van Suriname. Het indrukwekkende bezoek aan de
Jodensavanne, de rust van de natuur en de waterbronnen zult u zich blijvend
herinneren.
Hierna brengen we een bezoek aan Blakawatra, dichtbij Jodensavanne
gelegen. Het water is verfrissend en donker gekleurd door de vallende bladeren
en daardoor zeer rijk aan mineralen.
 Ik wil deze tour nu via internet reserveren
U kunt de Jodensavanne & Blakawatra tour ook boeken bij elk reisburo dat is aangesloten bij Holland International.
Vraag naar de: Excursie Jodensavanne & Blakawatra
|
|
Geschiedenis Jodensavanne
Jodensavanna of Joden Savanne, de voormalige zetel der `Portugeesche Joodsche Natie' in Suriname. Omstreeks 1650 en 1664 vestigden zich alhier groepen joden. Tussen 1665 en 1671 werd de eerste (houten) synagoge, in 1685 de tweede (bakstenen) synagoge ter plaatse gebouwd. Door Samuel Nassy werden aldaar in 1682, 1685 en 1691 stukken grond aan de Natie geschonken.
|  |
Ik heb een vraag
Ik wil deze tour
Tour gegevens:
Jodensavanne & Blakawatra
Duur 1 dag
Tijden
Vertrek: 08:00 uur
Terug: 16:00 uur
Inbegrepen
- Bustransport
- entree
- lunch
- Niet alcoholische dranken
- Nederlands- en Engelssprekende tourgids / begeleider
Prijs
€ 70.00 per persoon
 © Sun & Forest Tours |
|
|
Uit verschillende bronnen blijkt dat reeds in 1639 de eerste groep Joden zich in Suriname vestigde. Zij waren afkomstig uit Nederland, Portugal en Italië. Deze eerste joodse kolonisten woonden in de toenmalige hoofdstad van Suriname, Toorarica, gelegen aan de linker oever van de Surinamerivier, ongeveer veertig kilometer ten zuiden van Paramaribo.
Zij begonnen met de aanleg van een aantal suikerplantages. In 1652 kwam, samen met de Engelsman Lord Willoughby, een nieuwe groep engelse Joden naar ons land en vestigde zich op de savanne, gelegen nabij de Cassiporakreek. Deze plaats is thans bekend onder de naam `Joden Savanne'. In 1664 arriveerde een derde groep Joden toen de Nederlandse kolonie Cayenne door de Fransen in bezit werd genomen. Deze groep, onder leiding van David Nassy, week uit naar Suriname en sloot zich aan bij de anderen op Joden Savanne.
Op 12 september 1691 werd door gouverneur Van Scharphuizen een grondbrief uitgegeven (de oudst bekende grondbrief in Suriname) waarbij aan de Joodsche Natie een stuk grond van honderd akkers in allodiale eigendom en erfelijk bezit werd afgestaan tot gebruik van haar synagoge, voor begraafplaats van haar doden en voor erven tot behuizing.
"Permitteeren en Vergunnen mits deesen in allodialen eigendom en Erfelijke bezittinge aan de Joodsche Natie tot gebruik van haar synagogue, begraafplaas haerer doode etc.: een stuk Lands, groot Een hondert akkers, gelegen aan de Oostseide van de rivier Zuriname, ter plaatse daar alsnu haare sinagogue staat, naementlijk twintigh kettingen op de Face van de rivier, soodat tien kettingen zich nae beneeden en tien nae booven strecken, gaande voorts de rest landwaerts in, op welck plaats (alsoo deselve voor een gemeen Landt werd gehouden en gereeckent) een ieder syne huysinge en Erve sal vermoogen te setten en hebben,
en ook die geene die aldaar bereets haare huysingen en Erven hebben, zullen deselve aldaar moogen behouden en onbekommert genieten en bewoonen".
Naast de hoge ligging - het dorp was op een heuvel gebouwd - was een van de gunstige voorwaarden voor de vestiging van joden aldaar de aanwezigheid van twee
natuurlijke bronnen; van een dezer bronnen had het water geneeskrachtige werking. Er waren twee begraafplaatsen, met talrijke marmeren grafstenen: de oudste was gelegen aan de Cassiporakreek, de andere was niet ver van de synagoge verwijderd. De joden hielden zich hoofdzakelijk bezig met de landbouw, voornamelijk suikercultuur, op de nabijgelegen plantages, die zij voor een deel bijbelse namen gaven, zoals: Bersaba, Carmel, Hebron, Rama.
Joden Savanne was in die dagen een steunpilaar voor de gehele kolonie Suriname. In 1677 werd in het zich snel uitbreidende plaatsje een school gebouwd. In vergelijking met de andere nederzettingen en plantages in Suriname was Joden Savanne een welvarend dorp. Naast de hoge ligging was een van de gunstige voorwaarden voor de vestiging van de Joden op juist deze plaats de aanwezigheid van twee natuurlijke bronnen voor de waterleverantie.
Het water van één dezer bronnen, dat door de aanwezigheid van humusstoffen enigszins bruin gekleurd is, heeft tevens een geneeskrachtige werking.
In 1685 kwam er te Joden Savanne een tweede, nu van steen gebouwde synagoge.
Die was `Beracha Ve Shalom' (Zegen en Vrede) genaamd en het zijn de resten van deze synagoge die thans weer zijn blootgelegd. De Joden hadden de benedenruimte van de synagoge in gebruik als rechtbank. Zij hadden hun eigen rechtspraak voor kleine civiele zaken, welke hun gelegenheid gaf kwesties tot een bedrag van 10.000 pond suiker te behandelen. In 1694 telde de gemeenschap te Joden Savanne ongeveer 570 zielen, die meer dan 40 plantages hadden en ongeveer 9.000 slaven die op deze plantages werkten.
De planters werden in de kolonie beschouwd als vorsten. Dit plekje in de Savanne was het Jeruzalem van hun dromen. De huizen waren gebouwd op een rechthoekig terrein van 450 voet lang en 300 voet breed. In het midden
hiervan, omgeven door een plein, lag de synagoge die uit rode bakstenen was opgetrokken.
De synagoge had een lengte van 90 voet en was 33 voet breed. De Joden hadden ook een plek waar hun doden met het gebruikelijke ritueel werden begraven.
Dit kerkhof met zijn talrijke marmeren grafstenen moet een van de fraaiste van Zuid-Amerika zijn. Daar marmer in geheel Zuid-Amerika niet werd gevonden moesten deze kostbare grafstenen helemaal uit Europa worden aangevoerd.
Na een bloeiperiode te hebben doorgemaakt, volgde de achteruitgang in de tweede helft van de 18de eeuw en begonnen de bewoners weg te trekken van de Jodensavanna naar het in opkomst verkerende Paramaribo. Na verloop van tijd leefden te Jodensavanna dan ook niet meer dan een twintigtal meest arme gezinnen, die in hun bestaan hoofdzakelijk voorzagen door handel te drijven met de militaire bezetting aan het Cordonpad. Alleen op hun feestdagen keerden de joden in groten getale naar de Savanne terug.
De synagoge werd nog lang in ere gehouden; op 12 oktober 1785 werd het eeuwfeest groots gevierd. In 1832 legde een grote brand, kwaadwillig gesticht, haast alle woningen in de as; sindsdien woonde men er niet meer. Nochtans werden nog tot omstreeks 1860 diensten gehouden in de synagoge. De plaats werd hierna overwoekerd door het oerwoud; van de synagoge bleef slechts een ruïne over.
 naar boven
| |
Home
